Μάνη, μόνη και περήφανη

Από την πρώτη στιγμή που θα περάσεις το νοητό σύνολο της Μάνης, θα αναπνεύσεις τον αέρα της. Ένα από ταξίδι πιο πολύ εντός σου.

Η Μάνη υψώνει πύργους από πέτρα στα βουνά και τη θάλασσα και παρόλα αυτά δεν έχει καμιά πρόθεση να σε κερδίσει. Η Μάνη η αυθεντική, των καιρών και της ελιάς, είναι σκληρή μα όχι τραχιά. Από τους τόπους που ξεχνάς σε ποιο σημείο της Ελλάδας ανήκουν. Δυτική και ανατολική, μεσσηνιακή και λακωνική, η μέσα και η έξω, τα διακριτά της όρια σβήνονται από την τελική ομολογία, τη συνειδητή ρήση ότι η Μάνη είναι μία. Και οι συντεταγμένες γίνονται δευτερεύουσας σημασίας, ίσως γιατί άλλα πράγματα προσέχεις σε αυτήν. Ίσως γιατί με κάποιο τρόπο δεν επιδέχεται ερμηνείες που πατούν στο κλασικό ανθρώπινο μέτρο.

Η Μάνη είναι από μόνη της μια ιστορία, ολόκληρη, συμπαγής και «ελευθέρα». Σκορπισμένοι στο ανάγλυφό της εκατοντάδες σφιχτοί πύργοι και πυργόσπιτα δείχνουν να μην τάσσονται με καμιά οδηγία, με καμιά γραμμή, ο αέρας κουδουνίζει χωρίς υπαινιγμούς το διπλό τους ρόλο, τη φιλοξενία και την άμυνα από τους εισβολείς. Εξαρτάται αν περνάς το σύνορό της με καλές ή κακές προθέσεις. Το περήφανο παρελθόν το ψυχανεμίζεσαι ακόμα και αν δεν στο διηγηθεί κανείς αλλά για την ιδιοσυγκρασία της χρειάζεται να προσπαθήσεις.

Γι’ αυτό κράτα τα μάτια ανοιχτά και είτε κοιτούν προς τα πάνω στις κορυφές, είτε προς τα κάτω στη θάλασσα και τις γεώμορφες απολήξεις, θα σου χαριστεί η υπεροχή. Ο τόπος είναι και μαζί σου, είναι και απέναντί σου.

Leave a Reply
Your email address will not be published. *

Click on the background to close