Σίκινος: Αναλοίωτη Aλοπρόνοια

Απωθημένο ταξίδι πολλών, όμως το μικρό αυτό Κυκλαδονήσι, είναι για λίγους.  Είναι μια ανάπαυλα ανάμεσα στους τουριστικούς του γείτονες Φολέγανδρο και Ίο, οπότε αν ήρθες για τρελά ξενύχτια και χορούς, φύγε.

Η Σίκινος απαιτεί χρόνο για να σε κερδίσει αλλά στον επιστρέφει πολλαπλάσια μια και εδώ οι μέρες κυλούν αργά. Εκείνη θέτει τους -πάντοτε χαλαρούς- ρυθμούς σε σένα και όχι το αντίθετο. Μάλλον στοχεύει στο ζεν σου και όχι στον ενθουσιασμό σου. Με ηλιοβασιλέματα, θέα στο απέραντο γαλάζιο, αρμυρίκια και ασβεστωμένα δρομάκια, έχει να προσφέρει τόσα όσα να μην διαφυλάξουν το θέσφατο της θερινής ραστώνης.

Το πλοίο δένει το χαρούμενο λιμανάκι, στην Αλοπρόνοια. Από τις λέξεις «αλς» (ομηρική θάλασσα) και τη λέξη φροντίδα. Επιρρεπές στους νοτιάδες,  ασπίδα στους  πειρατές, οι οποίοι μόνο σε μεγάλη ανάγκη προσέγγιζαν το νησί. Σήμερα το επιβλέπουν μερικοί ντόπιοι εναλλάξ διότι Μπανάκι, καφεδάκι και φαγάκι. Είναι ίσως η καλύτερη παραλία του νησιού.  Ο Ελύτης πάλι, λένε την ονειρεύτηκε διότι   

Η υπόλοιπη Σίκινος είναι κατά βάση ορεινή. Οι όγκοι της άνυδροι, με σπάνια οικιστική δόμηση, δίνουν μια υπόκωφη διάσταση στο νησί.  Παντού μυρωδιά από θυμάρι.

Θα το δεις αν πάρεις το Κτελ για Επισκοπή, όπου ο βυζαντινός ναός είναι.   Μια άλλη καλή εξόρμηση είναι το Οινοποείο του Μάναλη που εκτός από γευσιγνωσία, προσφέρει και 

Η Χώρα: Λίγο πριν αρχίσει να σουρουπώνει αφού το υψομετρό της και η απότομη κοψιά της προσφέρει απίστευτη θέα στο ηλιοβασίλεμα. Από τα απομεινάρια των Μύλων στο Κάστρο,  με γυμνό μάτι ξεχωρίζεις περιμετρικά την Νάξο, την Πάρο, την Αντίπαρο, ίσως και την Μήλο, τη Σίφνο και την την Ίο.

Η Χώρα είναι παραδοσιακά και ίσως “επιτομικά”κυκλαδίτικη, με στενά σοκάκια χωρίς προσθήκες πολυτελείας και μαρκίζες κράχτες. Τόσο το καλύτερο αφού όλο το nightlife του νησιού συγκεντρώνεται σε δυο στενά που σχηματίζουν ένα «Γ». Αξίζει μια εξερευνητική βόλτα με νυχτερινό φωτισμό.

Οι προσβάσιμες οδικώς παραλίες είναι Διαλισκάρι και ο Άγιος Γεώργιος, όπου εκτός από αρμυρίκια και δημοτικές ομπρέλες υπάρχει και μια ψαροταβέρνα. Αλλά και με την τέλεια καμπυλότητα, ίσως είναι το the place to be.

Το γνωστό «έθιμο» που  μικροί και μεγάλοι πέφτουν στα απόνερα του πλοίου είναι  ξεπροβόδισμα! εκτός αν φεύγεις με το πρωινό δρομολόγιο στις εννιά. Ε κομμάτι δύσκολο, καταλαβαίνετε…

Leave a Reply
Your email address will not be published. *

Click on the background to close